توي دنيا هممون گرفتاريم...گرفتار قوانيني كه دست و پاي مارومي بندند و نمي گذارند به حرف دلمون گوش كنيم...امروز براي اولين بار برگاي پاييزي سراسر كوچه رو پوشونده بود...مي خواي روشون راه بري تا صداي خش خش اونا تمام وجودتو پر كنه...مي خواي از باروني كه اونا رو خيس مي كنه فيلم بگيري اما نگراني...نگران نگاه هايي كه نمي دوني به چه جرمي دستگيرت مي كنند و تو بايد برگها رو رها كني...بايد دلتو رها كني....امشب براي دهمين بار فيلم شام آخر رو ديدم....يه چيزي خلاف عرف جامعه اتفاق افتاد و آخرش جز سياهي چيزي نبود.........شايد اگه دختر و پسر فقط و فقط تو شكل ظاهريشون باهم فرق داشتند اوضاع بهتر مي بود.....شايد اگرخداوند احساسات پسرها رو اينقدر متفاوت با دخترها قرار نمي داد اونوقت منهم مي توانستم .....مي توانستم موتور سوار شم...مي تونستم بلند بخندم يا اينكه نمي خواستم از ترس گناه خودمو بپوشونم....واقعا به چه جرمي ؟به جرم دختر بودن يا به خاطر مصلحت خالقمون و يا عرف و قانون جامعه همه چيز از يه دختر سلب شده چرا ؟؟؟؟به دليل اينكه دختر بايد نجيب باشه!!!دختر نبايد اين كارو بكنه...نبايد تو فلان مهموني با فلان پسر حرف بزنه....دختر نبايد انتخاب كنه...بايد مثل ببو گلابي بشينه تا ببينه شاهزاده روياهاش مياد يانه؟؟؟؟؟همش قانون همش مقررات،همش چيزايي كه كفر آدمو در ميارن......چي مي شد آخ چي مي شد كه نگاهمون يه كم فرق مي كرد...اونوقت هر دختري رو كه شلوار كوتاه داره يا موهاشو بيرون از روسري گذاشته بروبر نگاه نمي كرديم ومي فهميديم كه كلمه آزادي براي همه هست حالا «چرا خداوند متعال اين پوششو از خانمها خواسته و چرا اون حس لعنتي رو تو وجود آقايون گذاشته خودش داند و بس.»